افسردگی پس از سوگ و بازگشت به زندگی

شش ماه بعد از فقدان، هنوز روزهایی بود که از خانه بیرون نمی‌آمد. می‌گفت همه‌چیز بی‌معنی شده و هیچ کاری که بکند فرقی نمی‌کند. خوابش به‌هم ریخته و اشتهایش را از دست داده بود و محیط کارش داشت از او کم‌کم فاصله می‌گرفت.

در چهار جلسه‌ی اول فقط گوش دادیم. مراجعه برای سوگ، لزوماً به معنای «خوب کردن» نیست و تلاش برای عجله در این مرحله، آسیب می‌زند.

پس از آن کار به دو مسیر رفت: جدا کردن سوگ از افسردگی — چون دو چیز متفاوت‌اند با راه درمانِ متفاوت — و سپس فعال‌سازی رفتاری با تمرکز بر کارهای کوچک و معنادار، حتی روزهایی که انگیزه‌ای نبود.

در ماه چهارم به کار برگشت. در ماه هشتم توانست درباره‌ی فقدانش با دوستانش حرف بزند — چیزی که تا آن زمان ممکن نبود. غم نرفت، اما دیگر همه‌ی روز را نمی‌گرفت و کنترلِ زندگی به دستش برگشت.