بی‌خوابی مزمن و تنش پیش از خواب

ده سال بود که هر شب ساعت دو بیدار می‌شد و تا نزدیک صبح بیدار می‌ماند. هرچه بیشتر تلاش می‌کرد بخوابد، بیشتر اضطراب می‌گرفت. به‌تدریج از اتاق خواب فراری شده و روی مبل می‌خوابید؛ جایی که فکرِ «اینجا تخت خواب نیست» آرامش کاذبی می‌داد.

کار از تغییر تعریفِ تخت شروع شد: اتاق خواب فقط برای خواب، و بیرون رفتن از آن در صورت بیداریِ طولانی. با وجود مقاومتِ اولیه، این بخش بیشترین اثر را داشت.

در ادامه روی فشارِ ذهنی پیش از خواب کار شد — افکاری که با نگرانیِ کاری و مرور روز پر می‌شدند — و یک برنامه‌ی پایدار برای تنظیم ساعتِ بیدار شدن نوشته شد.

در ماه سوم، خواب به پنج و نیم ساعت رسید و مهم‌تر از آن، حس خستگیِ کلِ روز را از دست داد. در ماه پنجم، به ۶ ساعت و نیم رسیده بود و دیگر روی مبل نمی‌خوابید.