اضطراب مدرسه‌ای کودک ۹ ساله و همراهی والدین

پنج ماه پیاپی از رفتن به مدرسه طفره رفته بود. می‌گفت قلبش درد می‌کند و وقتی وارد کلاس می‌شد، دستش می‌لرزید. مادرش می‌گفت در خانه آرام و خوشحال است و فقط مدرسه مشکل دارد؛ همین دوگانگی کار را سخت می‌کرد.

ارزیابی در دو جلسه‌ی جدا انجام شد. جلسه‌ی کودک نشان داد که مشکلش یک اتفاقِ مشخص در سال اول بود، نه مدرسه به‌طور کلی.

در کار درمان، بازی ابزار اصلی بود: نقشه‌ی کلاس را با عروسک‌ها ساخت و موقعیت‌ها را یکی‌یکی نام‌برد. با والدین هم جداگانه کار شد تا واکنش‌شان به اضطرابِ فرزند تغییر کند.

در ماه چهارم سه روز در هفته برگشت و در ماه هفتم پنج روز. نکته‌ی مهم این بود که مادرش یاد گرفت پیش از مدرسه درباره‌ی روز نپرسد — همین یک تغییر، بیشتر از هر تکنیکی کار کرد.