وسواس فکری و اجبارهای تکراری

روزی نزدیک سه ساعت صرف اطمینان‌یافتن می‌کرد: چک کردن قفل‌ها، خاموش کردن دوباره‌ی اجاق، فرستادن دوباره‌ی پیام‌ها. می‌دانست که این کار عقلی نیست، ولی هر بار که جلوی خودش را می‌گرفت، اضطرابش چند برابر می‌شد.

کار روی رابطه‌ی فکر و اجبار شروع شد: فکرِ وسواسی که می‌آید و اجباری که آرامش کوتاه می‌دهد. هدف، حذفِ فکر نبود.

سپس مواجهه‌ی تدریجی با ERP: اجبارهای کوچک طبقه‌بندی و از آسان‌ترین شروع شد، با ثبت روزانه‌ی میزان اضطراب تا پیشرفت قابل دیدن باشد.

در ماه چهارم، مدت هر چرخه از چند ساعت به چند دقیقه رسید. در ماه یازدهم گفت دیگر روزش را حساب نمی‌کند — و همین، بزرگ‌ترین دستاوردش بود.